Bu çalışma, Aeschylus’un antik trajedisi Oresteia üçlemesini, modern hukuk devletinin ve politik öznenin kuruluş sancılarını barındıran kurucu bir anlatı olarak ele almaktadır. Temel amaç, mitsel "kan davası" döngüsünden rasyonel "hukuk düzeni"ne geçişi, psikanaliz ve siyaset felsefesinin disiplinlerarası süzgecinden geçirerek çözümlemektir. Bu doğrultu dahilinde literatürdeki yerleşik Oidipal şemaya tamamlayıcı olarak "Orestes Kompleksi" kavramı önerilmektedir. Oidipus’un bilinçdışı suçunun aksine Orestes’in eylemi; bilinçli bir sorumluluk üstlenişi ve hakikatin kamusal alanda bedel ödeme pahasına dile getirilmesi (parrhēsia) üzerinden tanımlanmaktadır. Çalışma, arkaik şiddetin hukuk aracılığıyla tasfiyesinin bir "kurtuluş" değil, yapısal bir dönüşüm olduğunu iddia eder. Birey, mitsel kaderin boyunduruğundan kurtulurken, kendi vicdanının ve kamusal sorumluluğun sarsılmaz denetimi altına girer. Orestes’in annesini katletmesi, yalnızca bir cinayet değil, simgesel düzenin inşası için zorunlu tutulan bir kopuşun sembolüdür. Areopagus’ta kurulan ilk mahkeme, adaleti rasyonel bir denge olarak değil, kaosu donduran kurucu bir siyasal irade kararı olarak temsil eder. Erinyeler’in yeraltı koruyucularına dönüşümü ise şiddetin yok olmadığını, hukukun temellerine gömülerek evcilleştirildiğini gösterir. Son tahlilde çalışma, modern bireyin beraat etmiş olsa bile eski konfor alanına dönemeyecek oluşunu, medeniyetin ödetmiş olduğu bir bedel olarak betimler. Bu yaklaşım, politik varoluşun ancak trajik bir kayıp ve bilinçli bir itiraf zemininde mümkün olabileceğini ortaya koymaktadır
This study examines Aeschylus' ancient tragedy, the Oresteia trilogy, as a foundational narrative that embodies the birth pangs of the modern constitutional state and the political subject. The primary aim of the study is to analyse the transition from the mythical cycle of "blood feud" to the rational "legal order" through the interdisciplinary lens of psychoanalysis and political philosophy. Within this framework, the concept of the "Orestes Complex" is proposed as a complement to the established Oedipal schema in the literature. Unlike Oedipus' unconscious crime, Orestes' action is defined as a conscious assumption of responsibility and the articulation of truth in the public sphere at the cost of paying a price (parrhēsia). The study argues that the elimination of archaic violence through law is not a "salvation" but a structural transformation. While the individual is freed from the yoke of mythical destiny, he comes under the unwavering control of his own conscience and public responsibility. Orestes' act of matricide is not merely a crime, but a symbol of a break that is necessary for the construction of the symbolic order. The first court established at the Areopagus represents justice not as a rational balance but as a founding political act of will that freezes chaos. The transformation of the Furies into guardians of the underworld shows that violence does not disappear but is tamed by being buried in the foundations of law. Ultimately, the article depicts the modern individual's lack of a "home to return to," even if acquitted, as a price paid for civilisation. This approach reveals that political existence is only possible on the basis of tragic loss and conscious confession.
